Ορισμένα αστρικά συστήματα που πιστεύεται ότι φιλοξενούν δύο αστρικά σώματα μπορεί στην πραγματικότητα να έχουν ένα κρυφό τρίτο – ένα αστέρι που θα μπορούσε να βοηθήσει να σπρώξει έναν από τους αστραφτερούς συντρόφους του προς τον άλλο, καθώς ο τελευταίος απορροφά το θύμα του σαν βρικόλακας.

Μια τέτοια ανακάλυψη έγινε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Λιντς που ανέλυσαν δεδομένα από την αποστολή Gaia της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας (ESA) , η οποία εντοπίζει με ακρίβεια τις θέσεις χιλίων εκατομμυρίων αστεριών σε όλο τον Γαλαξία . Η αποκάλυψη θα μπορούσε να μεταμορφώσει την κατανόησή των επιστημόνων για το πώς εξελίσσονται τα πιο ογκώδη αστέρια στον κόσμο.

Τα λεγόμενα αστέρια βαμπίρ, πιο επίσημα γνωστά ως αστέρια «Be», περιβάλλονται χαρακτηριστικά από δακτυλίους υπερθερμασμένου αερίου. Είναι μια υποκατηγορία των άστρων Β, τα οποία είναι εξαιρετικά φωτεινά και μεταξύ 2 και 16 φορές μεγαλύτερης μάζας από τον ήλιο. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι τα αστέρια Be ανακαλύφθηκαν πριν από ενάμιση αιώνα περίπου, το 1866, το πώς σχηματίζονται οι δίσκοι γύρω από αυτά τα τεράστια αστέρια παρέμεινε ένα παζλ.

Η μέχρι τώρα κορυφαία θεωρία προτείνει ότι οι δίσκοι Be δημιουργούνται καθώς τα αστέρια περιστρέφονται γρήγορα, “σχίζοντας” αστρικό υλικό μακριά από τα συνοδευτικά αστέρια τους. Αυτό το υλικό που αφαιρείται από το θύμα αστέρι, πιστεύεται επίσης ότι επιταχύνει περαιτέρω την περιστροφή των αστρικών βαμπίρ που τρέφονται. Η νέα έρευνα της ομάδας ενισχύει περαιτέρω τη θεωρία, προτείνοντας ότι τα αστέρια Be μπορεί να ζουν σε συστήματα τριπλών αστέρων και όχι σε συστήματα διπλών αστέρων , αλληλεπιδρώντας με δύο συνοδευτικά αστέρια και όχι μόνο με ένα.

«Παρατηρήσαμε τον τρόπο με τον οποίο τα αστέρια κινούνται στον νυχτερινό ουρανό, σε μεγαλύτερες περιόδους όπως 10 χρόνια και μικρότερες περιόδους περίπου έξι μηνών», δήλωσε ο Jonathan Dodd διδακτορικός φοιτητής στο Leeds University. «Εάν ένα αστέρι κινείται σε ευθεία γραμμή, ξέρουμε ότι υπάρχει μόνο ένα αστέρι, αλλά αν είναι περισσότερα από ένα, θα δούμε μια ελαφριά ταλάντευση ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια σπείρα».

Η ομάδα εφάρμοσε αυτήν την αρχή στις δύο ομάδες των αστεριών — B stars γενικά και Be stars ειδικότερα. Στη συνέχεια, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα αστέρια Be φαινόταν να έχουν χαμηλότερο ποσοστό συντρόφων από τα αστέρια Β. Αυτό ήταν κάπως μπερδεμένο.

«Θα περιμέναμε να έχουν υψηλότερο ποσοστό», είπε ο Dodd.

Ο αρχηγός της ομάδας René Oudmaijer, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λιντς, πιστεύει ότι η έλλειψη ανίχνευσης συνοδών αστεριών μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι ορισμένα αστέρια γίνονται πολύ αμυδρά για να φαίνονται, αφού τα “τρώνε” τα αστέρια Be.

Η ομάδα ανακάλυψε επίσης ότι οι αποστάσεις μεταξύ των συντρόφων αστεριών σε συστήματα B αστέρων έναντι των συστημάτων Be, φαίνεται να είναι παρόμοιες. Αυτό είναι επίσης παράξενο, προτείνουν οι ερευνητές, επειδή τα αστέρια του Be υποτίθεται ότι είναι τυλιγμένα σε έναν αστρικό μανδύα από απογυμνωμένο υλικό, ενώ τα αστέρια Β ​​δεν είναι.

Αυτά τα δύο στοιχεία μαζί υποδηλώνουν ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένα κρυμμένο τρίτο αστέρι στα συστήματα Be που σπρώχνει τα άστρα πιο κοντά στα αστέρια του Be, ενεργώντας σχεδόν σαν κοσμικά “Renfields” (ο δούλος του Δράκουλα στο γοτθικό μυθιστόρημα τρόμου του Bram Stoker) και προμηθεύει στα αστέρια βαμπίρ, “θύματα” για “φαγητό”.

Μόλις τα αστέρια-σύντροφοι του θύματος πλησιάσουν αρκετά στα αστέρια Be, η μάζα του πρώτου μπορεί να μεταφερθεί. Αντί να πέσει απευθείας στο αστέρι “βρικόλακα”, ωστόσο, η ομάδα λέει ότι αυτό το υλικό σχηματίζει πρώτα έναν στροβιλιζόμενο δίσκο γύρω από το αστέρι θύμα. Έτσι, ίσως οι σύντροφοι του Be star να γίνουν θύματα, σύμφωνα με τη θεωρία του Be stellar disk, τελικά να γίνουν πολύ μικροί για να είναι ορατοί.

Πέρα από τα συστήματα Be

Όπως αναφέρεται, τα ευρήματα της ομάδας θα μπορούσαν να έχουν επιπτώσεις και εκτός της αστρικής φυσικής, ενδεχομένως να διδάσκουν στους επιστήμονες περισσότερα για το πώς τα αστέρια πεθαίνουν για να γίνουν μαύρες τρύπες ή αστέρια νετρονίων. Θα μπορούσαν επίσης να ρίξουν φως στο πώς τα δυαδικά από αυτά τα αστρικά υπολείμματα δημιουργούν κυματισμούς στον ίδιο τον ιστό του χωροχρόνου, που ονομάζονται βαρυτικά κύματα.

“Υπάρχει μια επανάσταση σε εξέλιξη στη φυσική αυτή τη στιγμή γύρω από τα βαρυτικά κύματα. Παρατηρούμε μόνο αυτά τα βαρυτικά κύματα εδώ και λίγα χρόνια και έχει βρεθεί ότι οφείλονται στη συγχώνευση μαύρων οπών”, εξήγησε ο Oudmaijer. “Γνωρίζουμε ότι Αυτά τα αινιγματικά αντικείμενα – μαύρες τρύπες και αστέρια νετρονίων – υπάρχουν, αλλά δεν γνωρίζουμε πολλά για τα αστέρια που θα γίνουν αυτά.

“Τα ευρήματά μας παρέχουν μια ένδειξη για την κατανόηση αυτών των πηγών βαρυτικών κυμάτων.”

Ο ερευνητής του Πανεπιστημίου του Λιντς πρόσθεσε ότι τα τελευταία 10 περίπου χρόνια, οι αστρονόμοι ανακαλύπτουν όλο και περισσότερο ότι η ύπαρξη σε ένα δυαδικό σύστημα είναι ένα απίστευτα σημαντικό μέρος της αστρικής εξέλιξης. Αυτή η έρευνα θα μπορούσε να δείξει ότι τα τριπλά συστήματα είναι εξίσου σημαντικά με τα δυαδικά αστέρια.

«Τώρα κινούμαστε περισσότερο προς την ιδέα ότι είναι ακόμα πιο περίπλοκο από αυτό και ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη τα τριπλά αστέρια», κατέληξε ο Oudmaijer. «Πράγματι, τα τριπλά αστέρια έχουν γίνει τα νέα δυαδικά».

Η έρευνα της ομάδας δημοσιεύτηκε στις 21 Νοεμβρίου στο περιοδικό Monthly Notices of the Royal Astronomical Society.

(photo: pixabay)