Η πολιτεία του Όρεγκον μόλις επιβεβαίωσε το πρώτο κρούσμα μετά από οκτώ χρόνια και οι αξιωματούχοι λένε ότι πιθανότατα προήλθε από μια οικόσιτη γάτα, η οποία επίσης παρουσίασε συμπτώματα.

Ο υπεύθυνος υγείας του Όρεγκον, Ρίτσαρντ Φόσετ, είπε στην Aria Bendix στο NBC News ότι ο ασθενής που προσβλήθηκε από την πανώλη από το κατοικίδιό τους αρρώστησε πολύ.

Συνήθως, μια λοίμωξη αυτού του είδους ξεκινά με συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη, όπως κόπωση, πυρετό, ρίγη και πονοκέφαλο.

Η πρόσφατη μόλυνση στο Όρεγκον, ωστόσο, είχε προχωρήσει στο σημείο της εμφάνισης ενός αποστήματος, που ονομάζεται “bubo”, το οποίο αποτελεί μια σπάνια έκβαση στις μέρες μας.

Ευτυχώς, τα σύγχρονα αντιβιοτικά σημαίνουν ότι η βουβωνική πανώλη δεν χρειάζεται πλέον να είναι θανατική ποινή. Το βακτήριο πίσω από τη μόλυνση, το Yersinia pestis, σπάνια αποδεικνύεται θανατηφόρο εάν εντοπιστεί και αντιμετωπιστεί αρκετά έγκαιρα.

Ο ασθενής στο Όρεγκον προφανώς ανταποκρίνεται καλά στη σύγχρονη ιατρική και έχει δοθεί θεραπεία και στις στενές του επαφές για να περιοριστεί η πιθανότητα περαιτέρω εξάπλωσης.

Οι αξιωματούχοι δεν είπαν πώς μεταδόθηκε η μόλυνση από τη γάτα στον ιδιοκτήτη, αλλά αν η γάτα δαγκώθηκε από μολυσμένους ψύλλους, το κατοικίδιο μπορεί να είχε φέρει τους ψύλλους στο σπίτι, εκθέτοντας και τον ιδιοκτήτη. Είτε αυτό, είτε ο ιδιοκτήτης μπορεί να ήρθε σε επαφή με τα μολυσμένα υγρά της ίδιας της γάτας.

Το Y. pestis συνήθως μολύνει μικρά θηλαστικά και ψύλλους και ανάλογα με το πώς εξαπλώνεται στους ανθρώπους, είτε με δαγκώματα, μολυσμένα υγρά ή σταγονίδια στον αέρα, μπορεί να προκαλέσει βουβωνική πανώλη ή σηψαιμική πανώλη ή πνευμονική πανώλη.

Η βουβωνική πανώλη είναι η πιο κοινή μορφή και αφορά το λεμφικό σύστημα, προκαλώντας διογκωμένους και επώδυνους λεμφαδένες που μπορούν να εξελιχθούν σε ανοιχτές πληγές γεμάτες πύον.

Εάν η μόλυνση εξαπλωθεί, μπορεί αργότερα να προχωρήσει και στους πνεύμονες. Ο ασθενής στο Όρεγκον αναφέρεται ότι άρχισε να βήχει στο νοσοκομείο, κάτι που αποτελεί σημάδι ότι η ασθένειά του μπορεί να εξελισσόταν σε επικίνδυνο στάδιο.

Η πανώλη εντοπίστηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα, όπως αναφέρεται μεταφέρθηκε εκεί μέσω αρουραίων σε πλοία.

Η τελευταία αστική επιδημία πανώλης στη χώρα έληξε το 1925, αλλά τα βακτήρια κατέφυγαν σε αγροτικά είδη τρωκτικών, προκαλώντας περιοδικά ξεσπάσματα εκτός μεγάλων πόλεων.

Σήμερα, τα περισσότερα κρούσματα στις ΗΠΑ εμφανίζονται σε αγροτικές περιοχές των μεσοδυτικών και βορειοδυτικών περιοχών, με περίπου επτά περιπτώσεις να αναφέρονται κατά μέσο όρο κάθε χρόνο.

Η τελευταία φορά που αναφέρθηκε κρούσμα στο Όρεγκον ήταν το 2015, όταν ένα κορίτσι μολύνθηκε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού ταξιδιού και κατέληξε στην εντατική.

Δεν έχουν αναφερθεί θάνατοι στην πολιτεία από την πανώλη εδώ και δεκαετίες.

Σε ιδιαίτερα άσχημα ξεσπάσματα, η ασθένεια μπορεί να στοιχίσει τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους.

Ωστόσο, σε σύγκριση με τον Μαύρο Θάνατο που έπληξε την Ευρώπη τον 15ο αιώνα και το ξέσπασμα του 19ου αιώνα στην Κίνα και την Ινδία που σκότωσε εκατομμύρια και εκατομμύρια, η βουβωνική πανώλη δεν είναι ο διεθνής δολοφόνος που ήταν κάποτε.

Ακόμα κι έτσι, χάρη στο ιστορικό αυτό, ένα μεμονωμένο κρούσμα στις ΗΠΑ μπορεί ακόμα να γίνει πρωτοσέλιδο – ακόμα και όταν ο ασθενής αντιμετωπίζεται επιτυχώς και η μετάδοση έχει σταματήσει.

(photo: pixabay)