Αλλά πώς θα έμοιαζε μια έκρηξη πυρηνικής βόμβας για όσους βρίσκονται στο έδαφος και τι θα συνέβαινε στη συνέχεια;

Η απάντηση εξαρτάται φυσικά από το πόσα όπλα θα πέσουν. Ένας πυρηνικός πόλεμος πλήρους κλίμακας θα μπορούσε εύκολα να αντιπροσωπεύει ένα γεγονός εξαφάνισης για την ανθρωπότητα — όχι μόνο λόγω των αρχικών θανάτων αλλά και λόγω της παγκόσμιας ψύξης, ο λεγόμενος πυρηνικός χειμώνας, που θα ακολουθούσε.

Όταν μια πυρηνική βόμβα εκρήγνυται
Μια θερμοπυρηνική κεφαλή εξαρτάται τόσο από τη σχάση όσο και από τη σύντηξη για να δημιουργήσει μια έκρηξη.

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι και μεγέθη πυρηνικών όπλων, αλλά οι σύγχρονες βόμβες ξεκινούν πυροδοτώντας μια αντίδραση σχάσης. Η σχάση είναι η διάσπαση των πυρήνων των βαρέων ατόμων σε ελαφρύτερα άτομα – μια διαδικασία που απελευθερώνει νετρόνια. Αυτά τα νετρόνια, με τη σειρά τους, μπορούν να εισχωρήσουν στους πυρήνες των κοντινών ατόμων, διασπώντας τα και πυροδοτώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση εκτός ελέγχου.

Η προκύπτουσα έκρηξη σχάσης είναι καταστροφική: Ήταν βόμβες σχάσης, μερικές φορές γνωστές ως ατομικές βόμβες ή βόμβες Α, που κατέστρεψαν τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι της Ιαπωνίας, με δύναμη μεταξύ 15 κιλοτόνων και 20 κιλοτόνων TNT . Πολλά σύγχρονα όπλα, ωστόσο, έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ακόμη χειρότερη ζημιά. Οι θερμοπυρηνικές βόμβες ή οι βόμβες υδρογόνου χρησιμοποιούν τη δύναμη της αρχικής αντίδρασης σχάσης για τη σύντηξη ατόμων υδρογόνου μέσα στο όπλο. Αυτή η αντίδραση σύντηξης πυροδοτεί ακόμη περισσότερα νετρόνια, τα οποία δημιουργούν περισσότερη σχάση, που δημιουργούν περισσότερη σύντηξη, και συνεχίζει. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την Ένωση Ανησυχούμενων Επιστημόνων , είναι μια βολίδα με θερμοκρασίες που ταιριάζουν με τη θερμότητα του κέντρου του ήλιου. Οι θερμοπυρηνικές βόμβες έχουν δοκιμαστεί, αλλά δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ σε μάχη.

Περιττό να πούμε ότι το να είσαι στο σημείο μηδέν μιας τέτοιας έκρηξης σημαίνει ακαριαίο θάνατο. Για παράδειγμα, ένα πυρηνικό όπλο 10 κιλοτόνων, ισοδύναμο με το μέγεθος των βομβών της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, θα σκότωνε αμέσως περίπου το 50% τόνο των ανθρώπων σε ακτίνα 2 μιλίων (3,2 km) από την έκρηξη του εδάφους, σύμφωνα με μια έκθεση του 2007. από εργαστήριο Προληπτικής Άμυνας . (Μια έκρηξη αέρα θα είχε μεγαλύτερη ακτίνα έκρηξης, σύμφωνα με την οργάνωση μη διάδοσης ICAN .) Αυτοί οι θάνατοι θα προκλήθηκαν από πυρκαγιές, έντονη έκθεση σε ακτινοβολία και άλλους θανατηφόρους τραυματισμούς. Μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους θα τραυματιστούν από την πίεση από την έκρηξη, ενώ οι περισσότεροι θα εκτεθούν σε τραυματισμούς από κτίρια που κατέρρευσαν ή από ιπτάμενα σκάγια. Τα περισσότερα κτίρια σε ακτίνα 0,5 μιλίων (0,8 χλμ) από την έκρηξη θα γκρεμιστούν ή θα υποστούν σοβαρές ζημιές.

Ωστόσο, θα υπήρχε μικρή βοήθεια για τους επιζώντες κοντά στην περιοχή της έκρηξης, σύμφωνα με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (ICRC). Με δρόμους και σιδηροδρομικές γραμμές κατεστραμμένες, νοσοκομεία ισοπεδωμένα και γιατρούς, νοσηλευτές και πρώτους ανταποκριτές στη ζώνη της έκρηξης νεκρούς ή τραυματίες, θα υπήρχαν λίγες επιλογές για να φέρουν προμήθειες ή ανθρώπους για βοήθεια, ειδικά δεδομένων των υψηλών επιπέδων ακτινοβολίας μετά από έκρηξη.

Οι επιζώντες θα κουβαλούσαν ραδιενεργή σκόνη και θα έπρεπε να απολυμανθούν. Οι περισσότεροι πιθανότατα θα υποστούν θερμικά εγκαύματα από την αρχική θερμική έκρηξη, σύμφωνα με το βιβλίο « Πυρηνικές Επιλογές για τον Εικοστό Πρώτο Αιώνα: Οδηγός Πολίτη » (MIT Press, 2021). Ο θάνατος θα μπορούσε επίσης να έρθει από καταιγίδα, λέει το βιβλίο. Ανάλογα με το έδαφος της ζώνης έκρηξης, οι πυρκαγιές που προκαλούνται από την αρχική έκρηξη μπορούν να συνδυαστούν και να δημιουργήσουν τον δικό τους, αυτοτροφοδοτούμενο άνεμο. Μια τέτοια καταιγίδα σημειώθηκε στη Χιροσίμα, σύμφωνα με το Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ , που έπληξε 4,4 τετραγωνικά μίλια (11,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα).

Ραδιενεργές καταρροές
Η υποβρύχια πυρηνική έκρηξη του Μπέικερ στις 25 Ιουλίου 1946, δημιούργησε ένα τεράστιο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού που εξάπλωσε την ακτινοβολία παντού. Εικόνα που λαμβάνεται από έναν πύργο στο νησί μπικίνι.

Η ακτινοβολία είναι η δευτερεύουσα, και πολύ πιο ύπουλη, συνέπεια μιας πυρηνικής έκρηξης. Οι βόμβες σχάσης που έπεσαν στην Ιαπωνία προκάλεσαν τοπικές επιπτώσεις, σύμφωνα με το “Nuclear Choices for the Twenty-First Century”, αλλά τα σύγχρονα θερμοπυρηνικά όπλα εκτοξεύουν ραδιενεργό υλικό ψηλά στη στρατόσφαιρα (το μεσαίο στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης), επιτρέποντας παγκόσμια πτώση. Το επίπεδο της πρόσκρουσης εξαρτάται από το εάν η βόμβα πυροδοτείται πάνω από το έδαφος σε μια αεροπορική έκρηξη, η οποία επιδεινώνει τις παγκόσμιες επιπτώσεις αλλά μειώνει την άμεση επίδραση στο έδαφος μηδέν, ή στο έδαφος, που περιορίζει τον παγκόσμιο αντίκτυπο αλλά είναι καταστροφική για την άμεση περιοχή.

Ο κίνδυνος πτώσης είναι πιο σοβαρός στις 48 ώρες μετά την έκρηξη. Ελλείψει χιονιού ή βροχής – που θα βοηθούσε να τραβήξει τις κρούσεις στο έδαφος πιο γρήγορα – τα μακρινά σωματίδια μπορεί να έχουν ελάχιστη ραδιενέργεια μέχρι να επιπλέουν στη Γη , σύμφωνα με το εγχειρίδιο “Nuclear War Survival Skills” (Oak Ridge National Εργαστήριο, 1987).

Έως 48 ώρες μετά την έκρηξη, μια περιοχή που είναι αρχικά εκτεθειμένη σε 1.000 roentgens (μονάδα ιονίζουσας ακτινοβολίας) την ώρα, θα έχει μόνο 10 roentgens ανά ώρα ακτινοβολίας, σύμφωνα με το “Nuclear War Survival Skills”. Περίπου οι μισοί από τους ανθρώπους που παρουσιάζουν συνολική δόση ακτινοβολίας περίπου 350 ρεντογόνων σε διάστημα μερικών ημερών είναι πιθανό να πεθάνουν από οξεία δηλητηρίαση από ακτινοβολία, σύμφωνα με το εγχειρίδιο. (Για σύγκριση, μια τυπική αξονική τομογραφία κοιλίας μπορεί να εκθέσει τους ανθρώπους σε λιγότερο από 1 ρεντογόνο.)

Οι επιζώντες που εκτίθενται σε κρούσματα διατρέχουν υψηλό κίνδυνο καρκίνου σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Σύμφωνα με τη ΔΕΕΣ , εξειδικευμένα νοσοκομεία στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι έχουν περιθάλψει περισσότερους από 10.000 επίσημα αναγνωρισμένους επιζώντες από τις εκρήξεις του 1945, με τους περισσότερους θανάτους σε αυτή την ομάδα να αποδίδονται σε καρκίνους. Τα ποσοστά λευχαιμίας στα θύματα που εκτέθηκαν σε ακτινοβολία ήταν τέσσερις έως πέντε φορές τα τυπικά επίπεδα τα πρώτα 10 έως 15 χρόνια μετά την έκρηξη, σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό.

Περιβαλλοντική καταστροφή
Η ραδιενέργεια και οι επιπτώσεις θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία. Ανάλογα με το μέγεθος μιας πυρηνικής σύγκρουσης, οι εκρήξεις θα μπορούσαν να επηρεάσουν ακόμη και το κλίμα.

«Οι αγελάδες συγκεντρώνουν το ιώδιο στο γάλα και τα παιδιά συγκεντρώνουν το ιώδιο στο γάλα στους θυρεοειδείς», που οδηγεί σε καρκίνο του θυρεοειδούς , είπε η May.

Η στάχτη και η αιθάλη που εγχέονται στην ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια ενός πυρηνικού πολέμου θα μπορούσαν να έχουν μια σοβαρή επίδραση ψύξης στο κλίμα, εάν πέσουν αρκετές βόμβες, καταλήγει το άρθρο.

photo: freepik