Μια συγκλονιστική προσομοίωση δείχνει τι ακριβώς συνέβη στον άτυχο εξερευνητή σπηλαίων που υπέστη τον «χειρότερο θάνατο».
Αυτό το άρθρο περιγράφει το ατύχημα του Nutty Putty Cave στο οποίο ένας 26χρονος σπηλαιολόγος ονόματι John Jones έχασε τη ζωή του τραγικά το 2009. Ο θάνατός του είναι μια απογοητευτική υπενθύμιση του πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η σπηλαιολογία και γιατί πρέπει να ακολουθούμε ασφαλείς πρακτικές σπηλαιολογίας ανά πάσα στιγμή.
Το Nutty Putty Cave (βρίσκεται στη Γιούτα, η ακριβής τοποθεσία στους Χάρτες Google εδώ ) εξερευνήθηκε για πρώτη φορά το 1960 και γρήγορα έγινε διάσημο για τα στενά και ολισθηρά περάσματά του.
Μπαίνοντας στη σπηλιά
Στις 24 Νοεμβρίου 2009, τα αδέρφια John και Josh αποφάσισαν να αναζωπυρώσουν την αγάπη τους για τη σπηλαιολογία και επέλεξαν το Nutty Putty Cave ως την επόμενη κατάκτησή τους. Ήταν 20:00 την Τετάρτη, λίγες μόνο μέρες πριν την Ημέρα των Ευχαριστιών όταν έφτασαν στην τοποθεσία του σπηλαίου. Δεν ήταν μόνοι: 9 ακόμη φίλοι και γνωστοί είχαν πάει μαζί τους, οπότε σύμφωνα με τα πρότυπα της σπηλαιολογίας, ήταν μια αρκετά μεγάλη ομάδα που τελικά μπήκε στο Nutty Putty Cave.
Όλα πήγαν ομαλά για μια ώρα περίπου. Το πάρτι είχε εξερευνήσει το μεγαλύτερο κομμάτι στη σπηλιά, που εύστοχα ονομάστηκε Big Slide. Σύντομα, ο Τζον, ο Τζος και δύο από τους φίλους τους αποφάσισαν να ανταποκριθούν σε μια πρόκληση για την οποία είχαν ακούσει – δηλαδή να περάσουν από το Κανάλι Γέννησης, ένα στενό και απαιτητικό πέρασμα που τελικά ανοίγει σε ένα μεγαλύτερο μέρος του σπηλαίου. Ο Τζον πήγε πρώτος: έστριψε μπροστά για αρκετή ώρα αλλά δεν είδε μεγαλύτερη περιοχή. Συνέχισε να κινείται προς τα εμπρός, αλλά το στενό πέρασμα δεν τελείωσε. Αντίθετα, υπήρχε μια απότομη στροφή προς τα κάτω. Με σιγουριά, ο Τζον πίεσε προς τα εμπρός, ίσως παρατηρώντας ότι η σήραγγα φαρδαίνει στο κάτω μέρος, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.
Δεν είναι σαφές από τις αντικρουόμενες πηγές στο Διαδίκτυο εάν ο Τζον μπήκε στο Κανάλι Γέννησης και κατά λάθος γύρισε και στριμώχτηκε στο Scout Eater ή αν είχε χάσει εντελώς το κανάλι και σύρθηκε σε ένα άλλο πέρασμα . Σε κάθε περίπτωση, ο Τζον συνέχισε να πιέζει μέχρι που δεν μπορούσε να συνεχίσει, γεγονός που τον έκανε να μην μπορεί να γυρίσει πίσω μόνος του.
Η στενή σχισμή στην οποία παγιδεύτηκε είχε μήκος 25 εκατοστά. Παγιδευμένος πάνω από 30 μέτρα κάτω από το έδαφος και βαθιά μέσα στη σπηλιά, το μόνο που μπορούσε να κάνει ο Τζον ήταν να περιμένει και να προσευχηθεί.
Η μεγάλη αναμονή
Ο αδερφός του Τζος που τον ακολουθούσε ήταν ο πρώτος που βρήκε τον Τζον. Ανήσυχος για το πόσο πολύ ο βράχος είχε καταπιεί τον Τζον, ο Τζος προσπάθησε να τον τραβήξει έξω αλλά κατάφερε να τον σηκώσει λίγο. Μόλις άφησε τον Τζον να φύγει, γλίστρησε αμέσως πίσω στη σχισμή. Ο Τζον ήταν κολλημένος με το ένα χέρι καρφωμένο από κάτω του και το άλλο με το ζόρι πίσω. Οι αστράγαλοι και τα πόδια του ήταν ελεύθερα αλλά ελάχιστα ωφελούνταν καθώς η βαρύτητα τον έσπρωχνε προς τα κάτω. Έκαναν και οι δύο μια γρήγορη προσευχή, και ο Τζος γύρισε βιαστικά πίσω και κάλεσε γρήγορα βοήθεια ενώ ο φίλος τους έμενε με τον Τζον.
Το πρώτο άτομο που έφτασε για να βοηθήσει, η Σούζαν, ήταν μια τοπική εθελόντρια διάσωσης. Έφτασε κάπου γύρω στα μεσάνυχτα – είχαν περάσει πλέον πάνω από τρεις ώρες από τότε που ο Τζον είχε παγιδευτεί βαθιά μέσα στη σπηλιά. Μικρή, ευκίνητη και γρήγορη, η Σούζαν δεν πήρε πολύ χρόνο για να φτάσει στον Τζον.
«Γεια, Τζον, με λένε Σούζι. Πώς πάει;»
«Γεια σου Σούζι, ευχαριστώ που ήρθες», είπε ο Τζον, «αλλά θέλω πραγματικά, πολύ να φύγω».
Μέσα στις επόμενες ώρες έφτασαν δεκάδες και δεκάδες διασώστες. Η ομάδα διάσωσης δημιούργησε γρήγορα ένα σχέδιο μετά από ένα άλλο σχέδιο. Συζήτησαν τα πάντα –ακόμα και τη λίπανση των τοίχων της σπηλιάς. Ταυτόχρονα, προσπάθησαν επίσης να τρυπήσουν κομμάτια βράχου κοντά στον Τζον, αλλά το σκληρό υλικό και η άβολη θέση έκαναν τη διάτρηση μια αργή και επίπονη εργασία. Σε περισσότερο από μία ώρα, κατάφεραν να τρυπήσουν μόνο μερικά εκατοστά βράχου.
Η θέση του σώματος του Τζον περιέπλεξε επίσης τα πράγματα. Ήταν παγιδευμένος σχεδόν ανάποδα, μόνο τα πόδια του ήταν ορατά στους διασώστες και δεν μπορούσαν απλώς να τον τραβήξουν έξω καθώς τα πόδια του θα εμπόδιζαν. Ο χρόνος περνούσε καθώς οι διασώστες δούλευαν μανιωδώς. Στη συνέχεια προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν ένα σύστημα σχοινιών-τροχαλιών.
Όλα έγιναν πιο δύσκολα από το πόσο στενή ήταν η σπηλιά. Παρόλο που υπήρχε μια μεγάλη ομάδα διασωστών, εθελοντών, υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης και ένα ελικόπτερο διάσωσης έξω, μόνο ένα άτομο μπορούσε να έχει απευθείας πρόσβαση στον Τζον.
Εν τω μεταξύ, ο Τζον τα πήγαινε χειρότερα – τώρα ήταν κολλημένος ανάποδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, με δυσκολία στην αναπνοή και η καρδιά του έπρεπε να δουλέψει δύο φορές περισσότερο ενάντια στη βαρύτητα για να σπρώξει τη συνεχή ροή του αίματος έξω από τον εγκέφαλό του. Κουνιόταν πέρα δώθε ανάμεσα στον πανικό και την ηρεμία.
Κάποια στιγμή, έφεραν ένα αμφίδρομο καλωδιακό ραδιόφωνο στη σπηλιά και κατάφεραν να του το κατεβάσουν για να μπορέσει να μιλήσει με τη γυναίκα του, η οποία βρισκόταν κοντά στην είσοδο του σπηλαίου στην επιφάνεια. Ήταν και οι δύο ταραγμένοι αλλά παρηγορούσαν ο ένας τον άλλον.
Ο Τζον είχε πλέον παγιδευτεί ανάποδα για 19 ώρες.
Τα πράγματα αρχίζουν να φαίνονται καλύτερα
Οι διασώστες τελικά με πολλές δυσκολίες άρχισαν να τραβάνε με σχοινί τον Τζον έξω, κάνοντας συχνές παύσεις. Αλλά κάθε φορά που τραβούσαν, κατάφερναν να τραβήξουν τον Τζον λίγο παραπάνω.
Αφού τον τράβηξαν προς τα πάνω την τρίτη φορά, ο Τζον τελικά σηκώθηκε αρκετά ψηλά ώστε να μπορέσει να κάνει οπτική επαφή με τον διασώστη που ήταν πιο κοντά του. Έδειχνε κουρασμένος, τα μάτια του ήταν κόκκινα και το πρόσωπό του βρώμικο, αλλά κατά τα άλλα φαινόταν καλά.
“Τι κάνεις;”
«Είναι χάλια. Είμαι ανάποδα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι ανάποδα. Τα πόδια μου με σκοτώνουν».
Ο διασώστης είδε ότι παρόλο που ο Γιάννης παραπονιόταν, είχε ένα χαμόγελο στα χείλη.Ξεκουράστηκαν ξανά και μετά αποφάσισαν να συνεχίσουν να τραβούν τον Τζον. Ήταν σχεδόν έξω.
Η καταστροφή
Όταν η ομάδα διάσωσης τράβηξε τον Τζον προς τα πάνω για τέταρτη φορά, κάτι συνέβη.
Ολόκληρη η ομάδα έπεσε προς τα πίσω καθώς το σχοινί χάθηκε ξαφνικά στα χέρια τους. Ο πλησιέστερος διασώστης ένιωσε κάτι δυνατό να χτυπάει το πρόσωπό του και λιποθύμησε για ένα δευτερόλεπτο. Όταν συνήλθε, δεν είδε παρά σκόνη. Μόλις η σκόνη κατακάθισε λίγο, συνειδητοποίησε ότι η πέτρινη καμάρα κοντά στα πόδια του Τζον, όπου ήταν δεμένο το σχοινί. Δεν μπορούσε να ξεχωρίσει στη σκόνη πού ακριβώς βρισκόταν ο Τζον, αλλά σύντομα κατάλαβε – ο Τζον είχε γλιστρήσει ακριβώς κάτω από τη χαραμάδα και πάλι, αυτή τη φορά φαινομενικά ακόμη πιο βαθιά από πριν.
Καθώς ο διασώστης υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς στο πρόσωπο έπρεπε να αλλάξει θέση με τον πατέρα του που ήταν επίσης στην ομάδα διάσωσης. Όταν έφτασε στον Τζον, συνειδητοποίησε ότι η αναπνοή του Τζον ήταν πολύ πιο δύσκολη και λιγότερο συχνή, και πάλευε να κρατηθεί στη ζωή. Ο διασώστης κάλεσε τον Τζον αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση. Απελπισμένος, προσπάθησε να χαμηλώσει στη σχισμή για να βάλει το σχοινί γύρω από τη μέση του Τζον, αλλά κόλλησε ο ίδιος. Αφού τελικά λύθηκε ελεύθερος, άνοιξε μια νέα τρύπα για την τροχαλία και σύρθηκε από τη σπηλιά, εξαντλημένος, για να αντικατασταθεί από έναν ακόμη διασώστη που έφτασε στον Τζον αλλά δεν μπορούσε να έρθει σε επαφή μαζί του.
Αμέσως μετά, ένας γιατρός σύρθηκε στη σπηλιά και έφτασε στον Τζον. Τα μεσάνυχτα της 25ης Νοεμβρίου, διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ήταν 26 ετών.
Συνολικά 137 διασώστες εργάστηκαν σκληρά για 27 ώρες για να σώσουν τον άτυχο άνδρα, αλλά αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την τραγική τοποθεσία με άδεια χέρια και βαριές καρδιές. Ένας από αυτούς είπε στα μέσα ενημέρωσης ότι αυτή ήταν η πιο σκληρή διάσωσή του στα 29 χρόνια που ήταν εθελοντής έρευνας και διάσωσης.
Την επόμενη μέρα, οι αρχές διαπίστωσαν ότι ήταν πολύ δύσκολο και επικίνδυνο να βγάλουν το σώμα του από τη σπηλιά, έτσι το Nutty Putty Cave θα παραμείνει για πάντα το τελευταίο μέρος ανάπαυσης για τον John Edwards Jones.
Μια εβδομάδα μετά, οι δημόσιες αρχές αποφάσισαν να κλείσουν οριστικά το Nutty Putty Cave για το κοινό. Έκτοτε έχει σφραγιστεί.
Η οικογένειά του έβαλε μια πλακέτα στην είσοδο του σπηλαίου στη μνήμη του.
Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ
Δείτε ΕΔΩ βίντεο από την προσομοίωση.
photo: pixabay
