Μεγαλώνοντας, τα καλοκαίρια φαινόταν σαν να διαρκούσαν για πάντα – ή σχεδόν για πάντα. Νιώθαμε σαν να μην είχαν τέλος.

Στην ενήλικη ζωή, όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά την φευγαλέα φύση του καλοκαιριού από τη στιγμή που ξεκινά. Οι περισσότεροι ανυπομονούν για τις διακοπές τους και περιμένουν τα Σαββατοκύριακά τους.

Είναι δελεαστικό να το αποδώσουμε αυτό σε απλή λογιστική, αφού τα παιδιά βρίσκονται σε “άδεια” τα καλοκαίρια. Αλλά και οι δάσκαλοι έχουν άδεια τα καλοκαίρια, και θα σας πουν ότι ο Αύγουστος φτάνει σαν ένα εμπορικό τρένο που μεταφέρει ένα τεράστιο φορτίο Δευτέρων.

Τι συνέβη, λοιπόν; Πώς γίνεται η εποχή που κάποτε έμοιαζε ατελείωτη τώρα να “τρέχει” σαν νερό;

Σύμφωνα με τον ερευνητή της αντίληψης του χρόνου, Δρ. Marc Wittmann, η απάντηση βρίσκεται στους μηχανισμούς της μνήμης, συγκεκριμένα αυτούς που καθορίζουν ποιες στιγμές αποθηκεύονται και ποιες ξεφεύγουν.

Όταν κοιτάμε πίσω σε μια χρονική περίοδο, η αίσθηση που έχουμε για το πόσο κράτησε καταλήγει στο πόσες στιγμές θυμόμαστε πραγματικά από αυτήν. Νέες εμπειρίες – πρωτιές, εκπλήξεις, οτιδήποτε ξαφνιάζει τον εγκέφαλο – είναι οι στιγμές που πιθανότατα θα παραμείνουν στη μνήμη. Στην παιδική ηλικία, αυτές οι στιγμές είναι παντού. Σχεδόν όλα συμβαίνουν “για πρώτη φορά”.

«Όλα φαίνονται καινούργια στην παιδική ηλικία: η πρώτη βόλτα με πόνυ, το πρώτο ταξίδι στο τσίρκο, οι πρώτες διακοπές στην παραλία – όλα είναι πρωτόγνωρα», λέει ο Wittmann, ερευνητής στο Ινστιτούτο για τις Περιοχές των Συνόρων στην Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας. «Αυτό μας κάνει να αποθηκεύουμε την ανάμνηση ως κάτι ξεχωριστό».

Εκτός από το πόσο πρωτόγνωρο είναι ένα καλοκαίρι για ένα παιδί που έχει βιώσει μόνο μερικές από αυτές, υπάρχει και το δεδομένο ότι ο εγκέφαλος ενός παιδιού εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Έτσι, όχι μόνο το παιδί επεξεργάζεται νέες εμπειρίες, αλλά τις επεξεργάζεται μέσω ενός εγκεφάλου που αλλάζει ταχέως.

«Κάθε χρόνος είναι μια εντελώς νέα χρονιά για ένα παιδί και έναν έφηβο», λέει ο Wittmann. «Υπάρχουν πολλές σωματικές και ψυχικές αλλαγές που συμβαίνουν. Κάθε χρόνο, το παιδί είναι ένα νέο άτομο».

Όλες αυτές οι αλλαγές στον εγκέφαλο βοηθούν στην ενσωμάτωση νέων εμπειριών στη μνήμη.

Γιατί ο χρόνος περνάει τόσο πιο γρήγορα για έναν ενήλικα;
Μία από τις πιο συχνά αναφερόμενες εξηγήσεις ως προς το γιατί τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας μοιάζουν ατελείωτα, έχει να κάνει με απλές αναλογίες: ένας χρόνος στην ηλικία των πέντε ετών αντιπροσωπεύει το ένα πέμπτο ολόκληρης της ζωής σας, ενώ ένας χρόνος στην ηλικία των 50 ετών είναι απλώς ο πεντηκοστός.

Αν και ο Wittmann αναγνωρίζει τη δημοτικότητα αυτής της θεωρίας, αμφισβητεί το κατά πόσον η εμπειρία ενός ατόμου (όσον αφορά την αντίληψη του χρόνου) ευθυγραμμίζεται πραγματικά τόσο καλά με τη μαθηματική της διάσταση.

«Αυτός είναι ένας εύκολος υπολογισμός για εμάς και είναι διαισθητικά πειστικός», λέει. «Αλλά το ερώτημα θα ήταν αν το μυαλό και ο εγκέφαλος υπολογίζουν πραγματικά τον χρόνο ζωής με αυτόν τον τρόπο – και για αυτό, δεν έχουμε στοιχεία».

Αυτό που συμβαίνει, λέει ο Wittmann, είναι κάτι πιο ανθρώπινο και ταυτόχρονα πιο σύνθετο. Κάποια στιγμή, η παιδική ηλικία τελειώνει. Η ανάπτυξη σταθεροποιείται, άρα και ο εγκέφαλος σταθεροποιείται και ο κόσμος παύει να μας δίνει την αίσθηση του τόσο καινούργιου. Έχουμε ξαναδεί καλοκαίρια. Ξέρουμε πώς κυλούν. Συχνά υπάρχει ρουτίνα.

Εδώ είναι που ο χρόνος αρχίζει να επιταχύνεται, ή τουλάχιστον, που αρχίζει να το κάνει αυτό εκ των υστέρων. Με λιγότερες νέες εμπειρίες να αποθηκεύονται, απλώς υπάρχουν λιγότερα για να θυμηθούμε. Τα καλοκαίρια δεν εξαφανίζονται ακριβώς. Απλώς αφήνουν πίσω τους λιγότερες νέες αναμνήσεις.

Πώς αλλάζει η μνήμη καθώς μεγαλώνουμε
Η νεότερη έρευνα του Wittmann επισημαίνει έναν επιπλέον παράγοντα, που μάλιστα εξέπληξε ακόμη και τον ίδιο.

Σε μια πρόσφατη μελέτη που έγινε δεκτή για δημοσίευση στο περιοδικό Memory & Cognition, ο Wittmann και οι συνεργάτες του παρακολούθησαν τη μνήμη και την αντίληψη του χρόνου σε ενήλικες ηλικίας από 20 έως 90 ετών. Αυτό που διαπίστωσαν δεν ήταν αυτό που περίμεναν: Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ενήλικες δεν περιέγραφαν τις αναμνήσεις τους ως πιο αμυδρές ή λιγότερο ζωντανές. Αν μη τι άλλο, ίσχυε το αντίθετο. Οι αναμνήσεις που διατηρούσαν ήταν πιο πλούσιες και συναισθηματικά πιο “ηχηρές” από αυτές των νεότερων ενηλίκων.

Αυτό που φθίνει ήταν κάτι πολύ πιο ανεπαίσθητο: η ικανότητα κωδικοποίησης των ασήμαντων στιγμών της καθημερινής ζωής. Ο Wittmann το αποδίδει αυτό στην γνωστική παρακμή, μια διαδικασία που μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και από τα 30 μας χρόνια.

«Από τα 30 και μετά, έχουμε ήδη μια μικρή μείωση, και στη συνέχεια στα 50 και 60 μειώνουμε ακόμη περισσότερο, και, σε πολύ μεγάλη ηλικία, έχουμε μια απότομη μείωση», λέει ο Wittmann. «Και αυτό φαίνεται να συσχετίζεται ακριβώς με αυτό το συναίσθημα ότι τα τελευταία δέκα χρόνια έχουν περάσει τόσο γρήγορα».

Πώς μπορείτε να κάνετε τα καλοκαίρια να φαίνονται μεγαλύτερα
Ωστόσο, μπορούμε ακόμα να ζήσουμε την καθημερινότητά μας με τρόπους που μπορούν να επιβραδύνουν τον αδιάκοπο χτύπο του ρολογιού ή τουλάχιστον να κάνουν αυτά τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και τις ώρες πιο αξέχαστα.

Ο Wittmann συνιστά την αναζήτηση νέων εμπειριών και νέων μερών. Ακόμα και οι μικρότερες ανακατατάξεις στη συνηθισμένη σας ρουτίνα μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Προτείνει επίσης να παραμένετε σωματικά δραστήριοι, να διατηρείτε τις κοινωνικές σας επαφές και να προσπαθείτε να διατηρείτε ενεργή τη νοητική σας λειτουργία. Αυτές είναι οι ίδιες συνήθειες, σημειώνει, που βοηθούν στην αποτροπή της γνωστικής παρακμής σε μεγαλύτερη ηλικία.

Ωστόσο, ο Wittmann προειδοποιεί να μην υπερφορτώνεστε με πρωτότυπες εμπειρίες ως μέσο για να αξιοποιήσετε την ημέρα σας.

«Πολύ συχνά, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι πρέπει να γεμίσουν τα Σαββατοκύριακά τους με δραστηριότητες», λέει. «Αλλά επειδή είστε τόσο συγκεντρωμένοι στο χρονοδιάγραμμα των πραγμάτων, ο χρόνος θα περάσει γρήγορα ξανά. Αντ’ αυτού, προσπαθήστε να ζήσετε το Σάββατο πρωί σας. Ξεκινήστε τη μέρα χωρίς σχέδια. Να έχετε επίγνωση του πώς νιώθετε, τι θέλετε να κάνετε και να παραμείνετε ανοιχτοί σε ό,τι έρθει».

Τα ατελείωτα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας δεν επιστρέφουν, αλλά αυτό ίσως να μην έχει σημασία. Αυτό που υποδηλώνει η έρευνα του Wittmann είναι ότι έχουμε περισσότερο έλεγχο στην εμπειρία του χρόνου από ό,τι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε. Μπορούμε να αναζητήσουμε το καινούργιο, να διατηρήσουμε κοινωνικούς δεσμούς και να συνεχίσουμε να κινούμαστε. Μπορούμε να μάθουμε να ζούμε τη μέρα μας.

photo: pixabay