Ένας τεράστιος δράκος με μάτια σαν έντομα αποκρούει μια επίθεση από ένα ζευγάρι λιονταριών. Το οδοντωτό στόμα μιας φάλαινας δολοφόνου ξεπηδά από τη γη απέναντι από μια τεράστια βαριά χελώνα που κουβαλάει μια γυναικεία φιγούρα, ίσως τη θεά Φήμη, στην πλάτη της. Μια τεράστια σειρήνα με δύο ουρές κάθεται απέναντι από μια εξίσου μεγάλη φτερωτή άρπυια με ουρά φιδιού και νύχια λιονταριού.

Αυτά τα τρομακτικά γλυπτά είναι ανάμεσα σε δεκάδες τέτοιες δημιουργίες που πλαισιώνουν τα μονοπάτια που διασχίζουν μια χαράδρα μέσα στο δάσος κάτω από το Μπομάρτσο, μια μεσαιωνική πόλη στην περιοχή Λάτσιο της Ιταλίας.

Γνωστό ως Sacro Bosco, ή Ιερό Δάσος, αυτό είναι ένα από τα πιο ασυνήθιστα τοπία της Ιταλικής Αναγέννησης. «Κατά την πρώτη επίσκεψη στο Sacro Bosco, εντυπωσιάστηκα εντελώς από την κλίμακα των αγαλμάτων και το πόσο ενδιαφέροντα ήταν υφασμένα στο τοπίο», λέει ο John Garton, ιστορικός τέχνης στο Πανεπιστήμιο Clark. «Θα βγαίνατε κυριολεκτικά μέσα από τη βλάστηση και ξαφνικά θα υπήρχε αυτό το μνημείο ύψους άνω των δύο ορόφων, σκαλισμένο σε ντόπια πέτρα. Έκτοτε συνειδητοποίησα ότι προορίζεται να είναι συγκλονιστικό. Προορίζεται να είναι αυτός ο τόπος θεαματικών αποκαλύψεων όπου τέρατα ζωντανεύουν και πράγματα που είναι γνωστά μόνο μέσω της λογοτεχνίας και των βιβλίων σε εκπλήσσουν».

Το Sacro Bosco ήταν δημιούργημα του Pier Francesco Orsini, ο οποίος κληρονόμησε το δουκάτο του Bomarzo το 1542 και ξεκίνησε τις εργασίες για το πάρκο γλυπτικής περίπου μια δεκαετία αργότερα. Ο Orsini και άλλοι που επισκέφθηκαν το χώρο τον δέκατο έκτο αιώνα άφησαν μόνο λίγες γραπτές αναφορές στο ξύλο. Οι μελετητές έχουν ερμηνεύσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους την ύπαρξη των πέτρινων γλυπτών στο δασώδες πάρκο, αλλά συμφωνούν ως προς το ποιο μήνυμα -αν υπάρχει- ήθελε να μεταφέρει ο Orsini μέσω της δημιουργίας του. «Έχουμε τόσο λίγες πληροφορίες τόσο για τον σχεδιασμό όσο και για την εμπειρία του χώρου όταν διαμορφώθηκε», λέει ο ιστορικός τέχνης Luke Morgan του Πανεπιστημίου Monash. «Υπάρχουν πολύ λίγα έγγραφα από την περίοδο. Δεν υπάρχουν αρχεία κτιρίων, για παράδειγμα». Ακόμα και το πιο βασικό στοιχείο αυτής της εμπειρίας -αν οι επισκέπτες έπρεπε να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη διαδρομή κατά την πλοήγηση στα πεζοδρόμια του πάρκου, και ποια θα μπορούσε να ήταν αυτή η διαδρομή- είναι άγνωστο. Στην τελευταία προσπάθεια να κατανοήσουν το όραμα του Orsini, οι Garton, Morgan και οι συνάδελφοί τους στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα και στο Πανεπιστήμιο της Μπρέσια ξεκίνησαν το Digital Bomarzo Project. Χρησιμοποιούν σύγχρονη τεχνολογία απεικόνισης για να καταγράψουν πλήρως τον χώρο και να εντοπίσουν καλύτερα τι μπορεί να είχε συναντήσει εκεί ένας επισκέπτης που περιπλανιόταν στο Sacro Bosco τα χρόνια μετά την κατασκευή του. Συγκεκριμένα, έχουν κάνει νέες, δελεαστικές ανακαλύψεις σχετικά με το πώς τα πλέον ανενεργά σιντριβάνια θα πρόσθεταν μια επιπλέον αισθητηριακή διάσταση σε ένα ταξίδι μέσα στο μοναδικό πάρκο.

Οι τυπικοί κήποι της Ιταλικής Αναγέννησης βρίσκονταν ακριβώς δίπλα σε βίλες και ήταν διατεταγμένοι με τάξη, γεωμετρικό τρόπο. Θεωρείται ότι ενσάρκωναν την έννοια του locus amoenus , ή «ευχάριστου τόπου», στον οποίο αναφέρονται κλασικοί συγγραφείς όπως ο Βιργίλιος, καθώς και στοχαστές της Αναγέννησης. «Σύμφωνα με τη συμβατική οπτική, αυτοί ήταν ξεχωριστοί χώροι που ενσάρκωναν μια εξιδανικευμένη έννοια της φύσης», λέει ο Μόργκαν. «Μπορείτε να το διαβάσετε αυτό μέσα από τα αγάλματα, την αρχιτεκτονική και την εμπειρία του κήπου». Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα boschetti , ή «μικρά ξύλα», σχεδιάστηκαν για να συνοδεύουν τους κήπους.

Το Sacro Bosco ήταν ένα διαφορετικό είδος θηρίου. Μια λωρίδα αγρών χώριζε το palazzo από το δάσος – κάτι που κανείς δεν ταίριαζε στον ορισμό ενός ευχάριστου μέρους. Όχι μακριά από τη χελώνα, ένα ζευγάρι γιγάντων εμπλέκεται σε έναν βάναυσο αγώνα πάλης, με τον έναν να ξεσκίζει ήρεμα το άλλο άκρο, προκαλώντας μια αγωνιώδη κραυγή. «Αν οι κήποι της Αναγέννησης είναι εξιδανικευμένοι χώροι ξεχωριστοί, γιατί εμφανίζονται αυτές οι τερατώδεις φιγούρες, γιατί εμφανίζονται εικόνες βίας;» αναρωτιέται ο Morgan. «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ερμηνεύσουμε τους μαχόμενους γίγαντες παρά ως μια εικόνα ακραίας σωματικής βίας σε ένα σχεδιασμένο τοπίο».

Για τον Μόργκαν, ένας τρόπος να κατανοήσει κανείς το Sacro Bosco είναι ως μια αγαλματώδης εκδοχή της grotesche , ή «γκροτέσκας» τέχνης. Αυτό το στυλ έγινε εξαιρετικά δημοφιλές στην Ιταλία μετά την ανακάλυψη του Domus Aurea στα τέλη του 15ου αιώνα, της εξαιρετικά πλούσιας κατοικίας του αυτοκράτορα Νέρωνα (βασιλεύοντας 54-68 μ.Χ. ) στη Ρώμη. (Βλέπε « Χρυσό Σπίτι ενός Αυτοκράτορα »). Οι τοίχοι του εκτεταμένου κτήματος ήταν καλυμμένοι με πίνακες ζωγραφικής, μερικοί από τους οποίους απεικόνιζαν παράξενα ή μυθικά πλάσματα σε παράξενους συνδυασμούς. Αυτά τα έργα ενέπνευσαν καλλιτέχνες της Αναγέννησης, οι οποίοι αναζητούσαν με πάθος μοντέλα από το μακρινό παρελθόν για να τροφοδοτήσουν τη δημιουργικότητά τους. Κατά τη διάρκεια των πρώτων εξερευνήσεων του Domus Aurea, τα ερείπια θεωρούνταν σπηλιές , από όπου προήλθε το όνομα που δόθηκε σε αυτό το καλλιτεχνικό στυλ. «Αν πάτε σε σχεδόν οποιοδήποτε παλάτσο ή βίλα, ή ακόμα και εκκλησία, εκείνης της περιόδου, θα βρείτε grotesche εικόνες – υβριδικές φανταστικές φιγούρες στις οποίες οι γυναίκες γίνονται ψάρια, οι άνδρες μεταμορφώνονται σε φυτά και τα κτίρια στηρίζονται σε λεπτούς μίσχους», λέει ο Μόργκαν. To Sacro Bosco είναι γεμάτo με τέτοιες απεικονίσεις, από την τεράστια σειρήνα και την άρπυια μέχρι το φτερωτό άλογο Πήγασο και τον τρικέφαλο σκύλο Κέρβερο, που φυλάει τις πύλες του κάτω κόσμου. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Ισπανός σουρεαλιστής ζωγράφος Σαλβαδόρ Νταλί, γνωστός για τις παραισθησιογόνες εικόνες του, μαγεύτηκε από τον χώρο όταν τον επισκέφτηκε το 1948.

Η πρώτη ύλη που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία των γλυπτών της Sacro Bosco είναι ένας άλλος τρόπος με τον οποίο ο σχεδιασμός της αντλεί έμπνευση από το παρελθόν. Πολλά από τα τεράστια έργα του πάρκου σκαλίστηκαν επί τόπου από πεπερίνο , ένα είδος ηφαιστειακού πετρώματος που βρέθηκε εκεί. Η προφανώς τυχαία διάταξη των γλυπτών πιθανότατα υπαγορεύτηκε από τη θέση των βράχων με καλές δυνατότητες γλυπτικής, όχι από ένα προσχεδιασμένο σχέδιο. «Ο Ορσίνι φαίνεται να ήρθε στο χώρο και είδε έναν πολύ μεγάλο βράχο και αποφάσισε να δημιουργήσει μια κολοσσιαία εικονιστική ομάδα από αυτόν», λέει ο Μόργκαν. «Κάπου αλλού, είδε έναν μικρότερο βράχο, οπότε έβαλε τους γλύπτες του να σκαλίσουν κάτι άλλο από αυτόν». Αυτή η πρακτική της γλυπτικής από «ζωντανό βράχο» παραπέμπει στους Ετρούσκους, οι οποίοι άκμασαν στην περιοχή από το 900 έως το 300 π.Χ. περίπου , πριν από τους Ρωμαίους. Η περιοχή γύρω από τη Sacro Bosco είναι γεμάτη με ετρουσκικά ερείπια, συμπεριλαμβανομένων τάφων λαξευμένων στον τοπικό βράχο. Ένα από τα γλυπτά στο πάρκο είναι μια ψεύτικη πρόσοψη ετρουσκικού τάφου, η οποία έχει καταρρεύσει σκόπιμα με τρόπο που αποσκοπεί στη μίμηση αυτών των αρχαίων υπολειμμάτων. «Η Sacro Bosco αποτελεί απάντηση στην ετρουσκική αρχαιότητα και όχι στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, η οποία μας είναι πολύ πιο οικεία», λέει ο Morgan. «Υπάρχει ένα κύρος στην Αναγεννησιακή Ιταλία που συνδέεται με την αρχαιότητα γενικά, και το Sacro Bosco και ο Orsini μπορούν να διεκδικήσουν μια πολύ πιο αρχαία παράδοση από ό,τι βρίσκεται σε άλλα μέρη της χερσονήσου».

Το κολοσσιαίο μέγεθος πολλών από τα γλυπτά της Sacro Bosco ήταν ένας επιπλέον τρόπος με τον οποίο οι δημιουργοί τους, όπως και άλλοι στην Αναγέννηση, πήραν το σύνθημά τους από το παρελθόν. Οι καλλιτέχνες της Αναγέννησης έμαθαν, για παράδειγμα, για τον Κολοσσό της Ρόδου από τον Ρωμαίο συγγραφέα του πρώτου αιώνα μ.Χ. Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. Ο Κολοσσός ήταν ένα χάλκινο άγαλμα ύψους 30 μέτρων που απεικόνιζε τον Έλληνα θεό του ήλιου Ήλιο, το οποίο κάποτε στεκόταν στην είσοδο του λιμανιού του ελληνικού νησιού της Ρόδου. Πράγματι, η λέξη «κολοσσιαίος» προέρχεται από αυτό και από άλλα γιγάντια έργα τέχνης που σμιλεύτηκαν από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Μια επιγραφή κοντά στους μαχόμενους γίγαντες στη Sacro Bosco ισχυρίζεται μια συγγένεια με αυτό το διάσημο άγαλμα, το οποίο ήταν ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου. «Όπως η Ρόδος ήταν γεμάτη υπερηφάνεια για τον Κολοσσό της», αναφέρει η επιγραφή, «έτσι και το ξύλο μου είναι φημισμένο για τον ίδιο λόγο· και, ανίκανος να κάνει περισσότερα, κάνω ό,τι μπορώ».

Ο Ορσίνι ήταν ένας μορφωμένος άνθρωπος που κατείχε μια εκλεπτυσμένη γνώση των λογοτεχνικών ρευμάτων της εποχής του. Έτσι, οι μελετητές έχουν στραφεί στην ιταλική λογοτεχνία για πιθανές πηγές έμπνευσης για τα ανεξιχνίαστα γλυπτά της Sacro Bosco. Ένα ειδύλλιο του 1499 με τίτλο Hypnerotomachia Poliphili του Francesco Colonna, στο οποίο ο κύριος χαρακτήρας περιπλανιέται χαμένος στο δάσος πριν αναδυθεί σε ένα αρχαίο ονειρικό τοπίο, μπορεί να επηρέασε τον σχεδιασμό του πάρκου στο σύνολό του. Μια πιθανή πηγή για τους μαχόμενους γίγαντες είναι το Orlando Furioso , ένα επικό ποίημα του 1532 του Ludovico Ariosto, στο οποίο ο πρωταγωνιστής, τρελαμένος από ανεκπλήρωτο έρωτα, σκίζει έναν ξυλοκόπο στα δύο. «Τα δάση είναι ένα είδος τρομερού τόπου», λέει ο Morgan. «Είναι σκοτεινά και κρύβουν άγνωστους τρόμους, και όλα αυτά είναι παρόντα στη Sacro Bosco».

Η πιο σαφής, αν και κρυπτική, λογοτεχνική νύξη του πάρκου ήταν ενσωματωμένη σε μια επιγραφή στο πιο τρομακτικό γλυπτό του: το Στόμα της Κολάσεως. Σήμερα, το άνω χείλος αυτής της βρυχώμενης μάσκας φέρει τις λέξεις Ogni pensiero vola , ή «Κάθε σκέψη πετάει». Ωστόσο, μερικά από τα γράμματα ήταν ζωγραφισμένα, όχι σκαλισμένα στον βράχο, μια προσθήκη που πιθανότατα έγινε στα μέσα του εικοστού αιώνα. Το πεπερίνο είναι μια μαλακή, πορώδης πέτρα που φθείρεται εύκολα. Ένα σχέδιο του 1604 από τον καλλιτέχνη Giovanni Guerra αποδεικνύει ότι η επιγραφή ήταν σημαντικά μεγαλύτερη εκείνη την εποχή και επομένως πρέπει να έχει διαβρωθεί με την πάροδο των αιώνων. Το σχέδιο δείχνει ότι η επιγραφή αρχικά έγραφε Lasciate ogni pensiero voi ch’entrate , ή «Εγκαταλείψτε κάθε σκέψη, εσείς που εισέρχεστε». Αυτό είναι ένα λογοπαίγνιο με τη φράση πάνω από την είσοδο της Κόλασης στην Κόλαση του ύστερου Μεσαίωνα του Ιταλού ποιητή Δάντη : «Εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα, εσείς που εισέρχεστε».

Συμβολικό της εκκεντρικής κοσμοθεωρίας του Ορσίνι, το Στόμα της Κολάσεως σχεδιάστηκε για να χρησιμεύσει ως τραπεζαρία σε εξωτερικό χώρο, με τη γλώσσα του να σχηματίζει το τραπέζι. Περιγραφές και σχέδια από τα τέλη του δέκατου έκτου και τις αρχές του δέκατου έβδομου αιώνα δείχνουν ότι οι γλεντζέδες συγκεντρώνονταν για να γιορτάσουν μέσα στη μακάβρια μάσκα, ενώ μουσικοί έπαιζαν και το φως του πυρσού πηδούσε από το στόμα και τα μάτια της. Αυτό το αταίριαστο σημείο για πάρτι μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση της σημασίας της επιγραφής. «Ίσως σας ενθαρρύνουν να διασκεδάσετε, να μην σκέφτεστε πολύ το γεγονός ότι μπαίνετε στην Κόλαση για να απολαύσετε ένα ευχάριστο γεύμα σε εξωτερικό χώρο σε έναν κήπο», λέει ο Μόργκαν. «Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε τη φράση είναι ως μια προτροπή να κυλήσουν οι άνθρωποι στις σωματικές απολαύσεις».

Η πιθανότητα το Sacro Bosco να μπορεί να ερμηνευτεί ως έκφραση της προσωπικής φιλοσοφίας ή βιογραφίας του Ορσίνι έχει απασχολήσει εδώ και καιρό τους μελετητές. Ο δούκας παντρεύτηκε την Τζούλια Φαρνέζε, μια δισέγγονη του Πάπα Παύλου Γ΄, λίγο μετά την κληρονομιά του Μπομάρτσο το 1542. Ένας condottiero , ή στρατιωτικός ηγέτης, ο Ορσίνι συνελήφθη αιχμάλωτος στις αρχές της δεκαετίας του 1550 ενώ πολεμούσε στη Γαλλία. Η Τζούλια πέθανε το 1560, λίγο μετά την απελευθέρωση του Ορσίνι και την επιστροφή του στο Μπομάρτσο. Μεγάλο μέρος του Sacro Bosco ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατό της, οδηγώντας τους μελετητές να υποθέσουν ότι το πάρκο, πολλά από τα γλυπτά του οποίου αντιπροσωπεύουν τον κάτω κόσμο, ήταν μια αντανάκλαση της θλίψης του Ορσίνι. Ένας μικρός ναός στο υψηλότερο σημείο του δάσους έχει μια οροφή διακοσμημένη με τριαντάφυλλα, τα οποία συνδέονται με τους Ορσίνι, και κρίνα, το εραλδικό σύμβολο των Φαρνέζε. «Αυτό μπορεί να είναι ένα μνημείο για τη νεκρή σύζυγο του Ορσίνι», λέει ο Μόργκαν. «Μόλις φτάσεις σε εκείνο το σημείο, βγαίνεις σε ένα ξέφωτο όπου υπάρχει αυτός ο κλασικιστικός ναός και νιώθεις σαν να έχεις αφήσει πίσω τα τέρατα.»

Για να διατηρήσει τις φανταστικές λεπτομέρειες των γλυπτών του κήπου για τους μελετητές και για να μπορέσουν οι άνθρωποι να απολαύσουν το πάρκο στο μέλλον, το Digital Bomarzo Project χρησιμοποιεί τεχνικές απεικόνισης όπως lidar, φωτογραμμετρία και ψηφιακή σάρωση κάθε γλυπτού για να δημιουργήσει ένα τρισδιάστατο μοντέλο ολόκληρου του χώρου. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα επιρρεπής σε σεισμούς – μάλιστα, ένα από τα έργα της Sacro Bosco, ένα σπίτι που γέρνει σε απότομη γωνία, σαν να ξεριζώθηκε από τα θεμέλιά του, μπορεί να αποτελεί μια πονηρή αναφορά στη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής. «Στο μέλλον, θα μπορούσε να υπάρξει ένας σεισμός που θα άλλαζε σημαντικά ό,τι υπάρχει στο έδαφος», λέει ο Garton. «Είμαστε πρόθυμοι να διασφαλίσουμε ότι η σάρωσή μας θα είναι όσο το δυνατόν πιο ακριβής. Θα έχουμε ένα αρχείο όλων των μνημείων μέχρι το τελευταίο τους εκατοστό, με τρόπο που θα μπορούσε να επιτρέψει την ανακατασκευή τους σε περίπτωση που υποστούν ζημιές».

Ένα πλέον κρυφό χαρακτηριστικό του Sacro Bosco είναι τα σιντριβάνια που περιλαμβάνονται στον αρχικό του σχεδιασμό. Ψάχνοντας υπόγεια, η ομάδα έχει μάθει πολλά για τον ρόλο που έπαιζαν αρχικά τα υδραυλικά συστήματα στο πάρκο. Ορισμένα στοιχεία, όπως το γλυπτό του Πήγασου, σαφώς λειτουργούσαν κάποτε ως σιντριβάνια. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ραντάρ που διεισδύουν στο έδαφος για να εντοπίσουν κενά που φαίνεται να συγκρατούν σωλήνες νερού κοντά σε πολλά άλλα γλυπτά, συμπεριλαμβανομένης μιας μπανιέρας σε σχήμα βάρκας διακοσμημένης με δελφίνια. «Γνωρίζουμε από μια πηγή του δέκατου έκτου αιώνα ότι τα υδραυλικά συστήματα του Sacro Bosco ήταν ιδιαίτερα σεβαστά», λέει ο Garton. «Ωστόσο, όταν το επισκέπτεστε σήμερα, δεν θα έχετε ιδέα ότι κάποτε υπήρχαν σιντριβάνια με γάργαρο τρεχούμενο νερό που θα παρήγαγαν ακουστική αλλά και οπτική λαμπρότητα».

Ανάμεσα στα μυστήρια του Sacro Bosco που παραμένουν ακόμη άλυτα, είναι η ταυτότητα του αρχιτέκτονα και των γλυπτών που ο Ορσίνι χρησιμοποίησε για να υλοποιήσει το όραμά του – πληροφορίες που παρέλειψε να συμπεριλάβει στα λίγα σωζόμενα έγγραφα που σχετίζονται με τον χώρο. «Ένα από τα εξοργιστικά πράγματα σχετικά με την εργασία στο Sacro Bosco είναι το πόσο λίγα ιστορικά γραπτά στοιχεία υπάρχουν», λέει ο Γκάρτον. «Πρέπει να αναδημιουργήσουμε αρκετά από μια προσεκτική ματιά σε ό,τι υπάρχει στο έδαφος. Αυτό είναι όλο που υπάρχει για να δούμε». Οι ερευνητές ελπίζουν να εντοπίσουν τους καλλιτεχνικούς συνεργάτες του Ορσίνι συγκρίνοντας τις ψηφιακές σαρώσεις των χαρακτηριστικών του πάρκου με εκείνες άλλων γλυπτών και κατασκευών της Αναγέννησης.

Ένα ερώτημα που οι ερευνητές θεωρούν ότι δεν θα μπορέσουν να απαντήσουν είναι το δρομολόγιο που ακολούθησαν οι πρώτοι επισκέπτες μέσα από το Sacro Bosco. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξερευνήσει κανείς το δάσος και μπορεί κάποτε να υπήρχαν πολλαπλές είσοδοι. «Η εμπειρία είναι αποπροσανατολιστική και μου φαίνεται ότι δεν υπήρχε προκαθορισμένη διαδρομή», λέει ο Morgan. «Παράξενες φιγούρες ξεπροβάλλουν από τη βλάστηση και το σκοτάδι. Νιώθεις χαμένος στο σκοτεινό δάσος όπως ο Δάντης στη Θεία Κωμωδία . Αλλά μετά χαράζεις τον δρόμο σου και κάνεις τις δικές σου επιλογές σχετικά με τη διαδρομή που θα ακολουθήσεις μέσα από αυτό». Όπως ακριβώς δεν υπάρχει ένα μοναδικό μονοπάτι μέσα από το δάσος, δεν υπάρχει κανένας τρόπος ερμηνείας του, κανένα κείμενο που να μπορεί να ξεκλειδώσει τα μυστικά του. «Η εμπειρία του Sacro Bosco μοιάζει περισσότερο με το ξεφύλλισμα ανάμεσα στις σελίδες μιας ολόκληρης σειράς κειμένων που δεν συνάπτονται απαραίτητα σε μια ενιαία γραμμική αφήγηση», λέει ο Morgan. «Όλα αυτά είναι μέρος του λόγου για τον οποίο έχει γοητεύσει τους ανθρώπους για τόσο καιρό».

Δείτε ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ

ΠΗΓΗ άρθρου και ΦΩΤΟ ΕΔΩ

(photo: pexels)