Ένα ισπανικό χωριό με 40 κατοίκους χαρίζει ένα ανακαινισμένο σπίτι. Η προϋπόθεση: να μετακομίσετε μόνιμα, να αναλάβετε το καφενείο και να εργαστείτε ως τεχνίτης του χωριού. Πάνω από 100 οικογένειες έκαναν αίτηση μέσα σε μία εβδομάδα.
Το Arenillas, στην επαρχία Σόρια περίπου δύο ώρες από τη Μαδρίτη, έλαβε 116 αιτήσεις αφού δημοσίευσε την προσφορά στις αρχές του 2026. Δεν υπάρχει επιδότηση ή οικονομική ενίσχυση. Το χωριό έχει ένα σπίτι, χρειάζεται ανθρώπους και είναι έτοιμο να ανταλλάξει το ένα με το άλλο.
Η προσφορά έρχεται σε μια περίοδο που η ερήμωση της υπαίθρου αποτελεί σημαντικό πολιτικό ζήτημα στην Ισπανία. Το Arenillas βρίσκεται σε αυτό που οι Ισπανοί αποκαλούν “España Vaciada”, τις ερημωμένες εσωτερικές περιοχές που χάνουν πληθυσμό ο οποίος μετακινείται προς τις πόλεις από τη δεκαετία του 1950. Στο ίδιο το χωριό, λιγότερα από 12 σπίτια κατοικούνται τον χειμώνα.
Οι όροι της συμφωνίας
Η επιλεγμένη οικογένεια πρέπει να έχει παιδιά σχολικής ηλικίας. Ο ένας ενήλικας αναλαμβάνει το καφενείο, το βασικό σημείο συνάντησης του χωριού. Ένας δεύτερος ενήλικας εργάζεται ως δημοτικός χτίστης, συντηρώντας τα τοπικά κτίρια σε μόνιμη βάση.
Καμία από τις δύο δουλειές δεν είναι εύκολη. Ο Rodrigo Gismera, μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Arenillas, δήλωσε στα τοπικά μέσα ότι το καφενείο αποφέρει ελάχιστα έσοδα. Η δωρεάν κατοικία προορίζεται να αντισταθμίσει αυτό το γεγονός. Η θέση του χτίστη δεν είναι προσωρινή· ο δήμος τη θεωρεί μακροπρόθεσμη ανάγκη, συνδεδεμένη με δεκαετίες έργων αποκατάστασης που απαιτούν συνεχή συντήρηση.
Η επιλεγμένη οικογένεια θα εγκατασταθεί σε μία από τις 7 ανακαινισμένες κοινωνικές κατοικίες. Οι άλλες έξι ενοικιάζονται περίπου 100 ευρώ τον μήνα. Αυτή παρέχεται δωρεάν.
Τέσσερις δεκαετίες προσπάθειας
Οι κατοικίες αυτές δεν δημιουργήθηκαν ξαφνικά. Από τη δεκαετία του 1980, το χωριό μετέτρεψε ένα παλιό σχολείο και την κατοικία ενός γιατρού σε σπίτια, εν μέρει με κρατικές επιδοτήσεις. Όπως είπε ο Gismera: «Σε μια περιοχή όπου η στέγαση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, το Arenillas έγινε σαν λίμνη στην έρημο».
Η πληθυσμιακή κατάρρευση ξεκίνησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι κάτοικοι της υπαίθρου μετακινήθηκαν σε βιομηχανικές πόλεις. Σήμερα, το χωριό φτάνει περίπου τους 300 κατοίκους μόνο τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα και κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ San Cipriano τον Αύγουστο. Τον υπόλοιπο χρόνο κατοικείται κυρίως από συνταξιούχους, κτηνοτρόφους και λίγες μόνιμες οικογένειες.
«Τουλάχιστον η αιμορραγία έχει σταματήσει», δήλωσε ο Gismera. «Σήμερα, υπάρχουν όσοι κάτοικοι υπήρχαν πριν από 50 χρόνια». Το δημοτικό συμβούλιο και ο πολιτιστικός σύλλογος εργάζονται πάνω σε αυτό εδώ και πάνω από 40 χρόνια και αναζητούν ανθρώπους που θα μείνουν, όχι που θα δοκιμάσουν προσωρινά.
Η καθημερινότητα στο χωριό
Το τοπικό σχολείο έκλεισε πριν από 3 δεκαετίες. Τα παιδιά μετακινούνται καθημερινά 20 χιλιόμετρα για να πάνε σχολείο στο Berlanga de Duero, με δωρεάν μεταφορά που παρέχει το χωριό. Για βασικές ιατρικές ανάγκες υπάρχει κάλυψη τοπικά· για πιο σοβαρά ζητήματα απαιτείται μετακίνηση σε μεγαλύτερη πόλη.
Δεν υπάρχει ουσιαστική δημόσια συγκοινωνία. Το αυτοκίνητο είναι απαραίτητο. Η τοπική οικονομία βασίζεται στην κτηνοτροφία, μικρές χειροτεχνίες και την παραγωγή αιθέριου ελαίου λεβάντας και παραδοσιακού μελιού από τις γύρω εκτάσεις. Οι χειμώνες στην ορεινή Σόρια είναι μακριοί, κρύοι και πραγματικά απομονωμένοι.
Οι οικογένειες που ενδιαφέρονται μπορούν να υποβάλουν αίτηση μέσω της ιστοσελίδας του δήμου. Η επιλογή δίνει προτεραιότητα σε όσους έχουν εμπειρία σε οικοδομικές εργασίες ή φιλοξενία, σε οικογένειες με παιδιά και σε ανθρώπους που κατανοούν τι σημαίνει να ζεις σε μία από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές της Ισπανίας.
Ποιοι μπορούν να κάνουν αίτηση
Ισπανοί πολίτες και πολίτες της ΕΕ μπορούν να υποβάλουν αίτηση χωρίς επιπλέον γραφειοκρατία. Για όλους τους άλλους, οι κανόνες είναι αυστηροί: το χωριό δεν μπορεί να χορηγήσει βίζα ή να βοηθήσει με άδειες παραμονής. Οι μη Ευρωπαίοι πρέπει ήδη να έχουν νόμιμο καθεστώς διαμονής στην Ισπανία.
Μέσα σε μία εβδομάδα από την ανακοίνωση, είχαν κατατεθεί 116 αιτήσεις. Το δημοτικό συμβούλιο και ο Πολιτιστικός Σύλλογος τις εξετάζουν από κοινού, δίνοντας έμφαση στις δεξιότητες και στη ρεαλιστική κατανόηση της ζωής σε μια απομονωμένη περιοχή.
Το χωριό γιορτάζει δύο βασικά φεστιβάλ κάθε χρόνο: το San Isidro Labrador στις 15 Μαΐου και το San Cipriano στις αρχές Αυγούστου ή στα τέλη Σεπτεμβρίου. Για την οικογένεια που θα επιλεγεί, αυτές οι ημερομηνίες θα είναι οι πρώτες σε ένα τοπικό ημερολόγιο που αναμένεται να τηρούν για πάντα.
photo: pixabay
