Οι μικροί διδάσκουν τους μεγάλους

Τρίτη, 14 Νοέμβριος 2017 00:24

Κυκλοφορεί η παρακάτω ιστορία (σαφώς όχι αληθινή, αλλά σίγουρα διδακτική).

      Ήταν μία γιαγιά με το εγγονάκι της. Και κατά το συνήθειο των ηλικιωμένων ανθρώπων, ανθρώπων δηλαδή μιας άλλης εποχής, του ευχήθηκε:

      -Παιδί μου, σου εύχομαι να ζήσεις πολλά χρόνια, να βγάλεις λεφτά και να κάνεις πολλά παιδιά! Έλα, πάμε τώρα στην εκκλησία…

      Το εγγόνι απαντά:

      -Για ποιον πάμε στην εκκλησία, γιαγιά;

      -Για το Χριστούλη παιδί μου…

      -Πόσα χρόνια έζησε ο Χριστός γιαγιά;

      -33 μόνο…

      -Πόσα λεφτά είχε;

      -Τίποτα σχεδόν, δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι.

      -Και πόσα παιδιά είχε;

      -Κανένα, άκληρος έφυγε.

      -Τότε εσύ γιατί μου εύχεσαι να κάνω τα αντίθετα από Αυτόν;

      Με την αποστομωτική ερώτηση του μικρού τελειώνει και η ιστορία μας. Της απάντησε με ευθύτητα, και όλοι μπορούμε να φανταστούμε την αμηχανία της γιαγιάς, καθώς θα ανατρέχει στη μνήμη και τη συνείδησή της να μπαλώσει την ερώτηση με κάποια δικαιολογία. «Άλλο ο Χριστός» είναι η συνηθισμένη, αν και όχι η μόνη δικαιολογία, με την οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές ανθρώπων, απλά για να καλύπτουν τη συνείδησή τους με ένα πέπλο «ιερότητας» και «ευσέβειας». Κοινώς, τιμάμε το Χριστό (γιατί αν δεν το κάνουμε, αλλοίμονό μας…), Τον καλοπιάνουμε, αλλά μόλις έρθουν οι δύσκολες συνειδησιακές αποφάσεις, τις κουκουλώνουμε για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Αυτή είναι η αλήθεια δυστυχώς.

      Και αν το καλοσκεφτούμε, τα δύσκολα έχουν να κάνουν με τη κατά κόσμον ζωή μας και την απόφασή μας να συγκρουστούμε ή όχι με το κοινωνικό περίγυρο. Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτός είναι που μας επιβάλλει συγκεκριμένες συμπεριφορές και αντιλήψεις, με τις οποίες αν δεν εναρμονιστούμε, είμαστε κοινωνικά απόβλητα, οι «παράξενοι της γειτονιάς», ακοινώνητοι, εκκεντρικοί, γιατί όχι και αιρετικοί ή πλανεμένοι. Εξαρτάται ποιος σε κρίνει και γιατί σε κρίνει. Και δεν ισχύει η άποψη ότι η Εκκλησία, όπως οριστικοποιήθηκε τον 4ο αιώνα με τα γνωστά γεγονότα, είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για τη νοοτροπία αυτή. Αυτός ο τρόπος σκέψης, το «να κάνεις πολλά παιδιά, να βγάλεις πολλά λεφτά και να ζήσεις πολλά χρόνια» υπάρχει πάρα μα πάρα πολύ, πριν την εποχή του Χριστού. Είναι μια αρχέγονη συνήθεια που μας έχει ποτίσει μέχρι το μεδούλι, εμάς και τις κοινωνίες μας και την οποία ο Ιησούς την έκανε κουρέλι.  

      Η παιδική εξυπνάδα και το καθαρό μυαλό έδωσαν ένα μάθημα στον κοινωνικό «καθωσπρεπισμό». Ο Χριστός είχε πει: αφήστε τα παιδιά να έλθουν σε Μένα, σε αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών. Ας μείνουμε παιδιά λοιπόν, και μη βιαστούμε να «ωριμάσουμε», γιατί ουσιαστικά το «ωρίμασμα» είναι μια συγκάλυψη του «σαπίσματος», γιατί δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.

 ΔΙΟΝΥΣΟΣ1991ΕΛ  

Σχετική Ενημέρωση

loading...

Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο!