Το μποτ διδάσκει

Τρίτη, 14 Νοέμβριος 2017 00:29

Το παράδειγμα της φύσης

 Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Αντιστοίχως, παγκοσμίως γίνεται λόγος, για ίσο εισόδημα που θα δίδεται σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους.

http://www.el.gr/n-w-o/atzenta-2030/169-atzenta-2030/101753-terastia-dikaiwsh-toy-el-gr-paroysiazoun-stoys-ellhnes-thn-pagkosmia-koinwnia-me-dwrean-faghto-kai-eisodhma-chwris-ergasia-binteo

Ο στόχος όπως προπαγανδιστικά αναφέρεται, είναι όλοι να έχουν εξασφαλισμένα τα προς το ζην και μια αξιοπρεπή διαβίωση, ώστε να μπορούν να αξιοποιήσουν το χρόνο τους αλλού, αφού τα βασικά θα τα κάνει η τεχνολογία γι’ αυτούς.

Ευλόγως θα με ρωτήσετε, γιατί προπαγανδιστικά; Δεν είναι αυτό ένα πανανθρώπινο δικαίωμα; Δεν είναι αυτονόητο και λογικό; Δεν είναι χριστιανικό;

Προσέξτε. Το να έχει ο καθένας εξασφαλισμένη τη βασική του διαβίωση είναι όντως και χριστιανικό και αυτονόητο και λογικό.

Το να εξαρτάται όμως απόλυτα από το κράτος, που θα του την εξασφαλίσει με τη μορφή κάποιου επιδόματος με χρήματα που πήρε υπερφορολογώντας άλλους συμπολίτες το,υ ενώ ο ίδιος δεν θα παράγει τίποτα, δεν είναι καθόλου λογικό, ούτε χριστιανικό, ούτε αυτονόητο. Είναι αντίθετα αντι-χριστιανικό, παρασιτικό, δουλικό και δημιουργεί πολύ ισχυρές σχέσεις εξάρτησης.

Εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.

Η μεγάλη τεχνολογική άνοδος του τελευταίου αιώνα κατάφερε να δημιουργήσει περισσότερο ελεύθερο χρόνο στους ανθρώπους ή τους πρόσθεσε και νέα άγχη;

Ένας άνθρωπος που δεν θέλει να εργάζεται και ζει από τους κόπους των άλλων δεν είναι παράσιτο σε βάρος τους;

Ένας άνθρωπος που θέλει να εργαστεί, αλλά αδυνατεί να βρει εργασία επειδή το κράτος είναι κάθε άλλο, παρά φιλικό στην επιχειρηματικότητα, δεν μετατρέπεται σε παράσιτο από το ίδιο το κράτος, την ώρα που ο ίδιος διακαώς επιθυμεί να μην είναι;

Το κράτος είναι κάτι ξένο προς εμάς που γεννοβολάει λεφτά;

Ούτε λεφτά γεννάει, ούτε και έχει επιχειρήσεις κρατικές που να παράγουν κάτι και να το εξάγουν, ώστε το ταμείο του να βγαίνει με θετικό ισοζύγιο. Σαν οργανισμός είναι σαφώς μια ζημιογόνα επιχείρηση, διότι δεν παράγει κέρδος από μόνο του, αλλά έχει έξοδα. Είναι σαν ένα θησαυροφυλάκιο που συνεχώς με την πληρωμή μισθών, συντάξεων, εξοπλισμών και λειτουργικών εξόδων αδειάζει και ξαναγεμίζει όσο γεμίζει. Για να καλύψει τις ανάγκες του λοιπόν, πρέπει από κάπου να βρει λεφτά. Να ξαναγεμίσει. Είτε θα δανειστεί από το εξωτερικό με αποτέλεσμα τα γνωστά στο πετσί όλων μας μνημόνια, είτε από εμάς τους κατοίκους του που το απαρτίζουμε μέσω της πάσης φύσεως φορολογίας. Το κράτος λοιπόν δεν είναι κάτι ξένο, αλλά εμείς οι ίδιοι… Αφού σε όλους ανεξαιρέτως όμως, θα μοιράζει λεφτά, από πού θα τα βρει; Δεδομένου ότι δεν μπορεί να τα παίρνει όλα πίσω με την φορολογία- ακρίβεια κτλ και πλέον όλοι μ’ αυτόν τον τρόπο θα έχουν γίνει εν μέρει τουλάχιστον δημόσιοι υπάλληλοι (έστω και χωρίς αντικείμενο, ούτε καν τόπο εργασίας αφού δεν θα χρειάζεται να εργάζονται) τότε αναγκαστικά θα καταφύγει σε μνημόνια από αυτούς που έχουν όλα τα λεφτά. Σ’ αυτήν την περίπτωση όμως, θα πρέπει κάτι να δώσει ως αντάλλαγμα, αφού θύματα που να δουλεύουν οι ίδιοι και να μοιράζουν τα λεφτά τους χωρίς καθόλου απαιτήσεις, δεν πρόκειται να βρεθούν ποτέ και πουθενά…

Ένας εργαζόμενος όσο δουλεύει τον πληρώνει η επιχείρηση. Όταν της ανεβάσει τις πωλήσεις, του δίνει και bonus. Ενώ όταν βλέπει ότι δεν της αποδίδει κέρδος, τότε τον απολύει… και εμείς της ζητάμε να συνεχίζει να τον πληρώνει, ενώ δεν της είναι χρήσιμος… Έρχεται λοιπόν το κράτος με το μανδύα της κοινωνικής πολιτικής που κάνει στις πλάτες άλλων (υπέρ- φορολόγηση επιχειρήσεων, επιδοτούμενη με ΕΣΠΑ αλληλέγγυα οικονομία, παρακράτηση επιστρεφόμενου ΦΠΑ, καθυστερήσεις στην πληρωμή προμηθευτών του δημοσίου, ΕΝΦΙΑ κτλ) να πει: εγώ θα δίνω λεφτά σε όλους. Κοινώς θα τους προσλάβω όλους στο δημόσιο χωρίς να χρειάζεται να κάνουν τίποτε. Αλλά δεν εξηγεί από πού θα προέλθουν τα λεφτά, ειδικά όταν νομοτελειακά ξεζουμιστούν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και κλείσουν. Δεν εξηγεί, ότι τότε θα είναι μονόδρομος τα νέα μνημόνια. Δεν εξηγεί, τι θα κάνει ώστε ο μέχρι πρότινος εργαζόμενος, που ένιωθε ότι κάπου συνεισφέρει και κάτι παράγει, να μην νιώσει άχρηστος, αφού πλέον σε τίποτα δεν συνεισφέρει και τίποτα δεν παράγει. Δεν εξηγεί, γιατί το επίδομα δεν το δίνει σαν προίκα, ώστε ο εργαζόμενος να βρει ευκολότερα δουλειά σε μια επιχείρηση ώστε να προκύψει κέρδος και με την φορολογία ένα μέρος αυτού να επιστρέψει στο κράτος.

Κατ’ αντιστοιχία το ανθρώπινο σώμα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο φέρεται στους μύες. Όσο το σώμα τούς έχει ανάγκη τους διατηρεί. Όταν γυμνάζεται, επειδή τους έχει ακόμα περισσότερη ανάγκη, τους χτίζει. Αντίθετα, όταν πλέον δεν τους έχει ανάγκη λόγω αγυμνασιάς, καθήλωσης σ’ ένα κρεβάτι ή καθιστικής ζωής τους απορρίπτει ως κάτι το περιττό και άχρηστο… Εδώ όμως ζητάς από το σώμα να κάνει κάτι παρά φύσιν… Του ζητάς να συντηρεί κάτι άχρηστο, αντί το άχρηστο να το ξανακάνεις χρήσιμο… και έρχεσαι σαν κράτος και λες, εντάξει, θα βάλω το σώμα στην εντατική να συνεχίσει να ζει και θα το συντηρώ μηχανικά, αλλά με δανεικό ρεύμα… κι όμως το σώμα θα ήταν μια χαρά από μόνο του, χωρίς καμία ανάγκη εντατικής και δανεικού ρεύματος, αν απλά το ωθούσες να γυμναστεί… Βλέπετε το νοσηρό της όλης κατάστασης;

Επειδή οι περισσότερες κυβερνήσεις παγκοσμίως ελέγχονται από την Λευκή Αδελφότητα, ηγέτης της οποίας είναι ο Διάβολος, και επειδή ο ίδιος είναι ο δημιουργός αυτού του κόσμου, γνωρίζει πολύ καλά ποιο είναι το φυσικό και ο στόχος του είναι ακριβώς το φυσικό, δηλαδή οι άνθρωποι να πέσουν σε αχρηστία, κι ας παλεύει με τόνους χρυσόσκονη να πασπαλίσει το παραμύθι... Στο τέλος, οι άνθρωποι έχοντας θρέψει με την απελπισία τους τους δαίμονες, θα απορριφθούν ως κάτι το περιττό και άχρηστο από το Μάτριξ…

Εκτεταμένη ανάλυση πάνω στο θέμα θα βρείτε στο Matrix Dominion 4 του Δημοσθένη Λιακόπουλου.

Ασκληπιός

Σχετική Ενημέρωση

loading...

Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο!